Kurabiye

Haftasonları Neva için etkinlik zamanı.
Dışarıya çıkma, sokaklarda dolaşma, kurabiye yapma zamanı.
Artık minik kızım gün geçtikçe bana yardım etmeye, kendi işlerini kendisi yapmaya başladı.
Mesela bu haftasonu tezgaha oturdu.
Ben nasıl unu eliyorum, çikolatalar nasıl küçük parçalara ayrılır,
kaç tane yumurta koyuyoruz hepsini öğrendi.
Unu o ekledi karıştırma kabına, tek tek karışımdan parçalar alıp nasıl yerleştiriyorum
tepsiye hepsini dikkatle izledi.
Fırının başında beraber bekledik.
Çıkan kurabiyelere Neva kendisi batırdı tek tek bonibonları, istediği renklere göre.
Henüz soğumadan çilekli sütle beraber yedik kurabiyelerimizi yan yana koltuklarda.
Sonra yorumlar yaptık seninkinde daha mı fazla çikolata parçaları var acaba!
Bana tarifler verdi kendince.
- biyaz un koyuyoruz, sonra şeker ama çok,
numurta koyuyoruz,
şöyle çıpıyoruz,
donapes, üzerine tuz,
fırına veriyoruz.
Eline sağlık anne!
İşte bu tüm yorgunlukları alan sihirli cümle!
Beraber vakit geçirmekten çok hoşlanıyoruz.
Beraber Lola' yı izleyip, gökten yağmur şeklinde düşen bezelyeler eşliğinde
biz de bezelye ayıklıyoruz.
Sonra o tekrar tezgaha tırmanıyor.
-Aaaa donapes unuttuk anne diye bana talimat veriyor.
Yatağı düzeltirken bir ucundan da o tutuyor.
Kendi çoraplarını asma işi kesinlikle onun, kimselere vermez.
Bir anda bakıyorum ki yanımda bir ufaklık bitmiş, boyu henüz belime yetişmeyen, meraklı gözlerle benim her yaptığımı izleyen.
Hapşurunca içerden bir ses gelir hemen '' çok yaşa '' diye.
Yalnız olmadığımı anlarım o an.
Bu '' çok yaşa '' pekçok şeye iyi gelir.
Yatakta yan yana yatarken günün '' mutlu anlar - mutsuz anlar'' ını konuşuruz.
Ben unutsam da o hatırlatır hemen.
İlk önce mutsuz anlar.
Yaptığı yanlışları ben söylemeden kendi söyler, kabüllenir hatasını.
Ben de onun sayesinde düşünürüm günü, mutlu anlar- mutsuz anlar nelerdi diye.
Küçük ama hergün ondan yeni birşey öğreniyoruz.
Küçük şeylerle mutlu olmayı, sımsıkı sarılmayı...
Günlerle beraber büyüyoruz hepbirlikte.

3 mutlu, 3 mutsuz

Her gece uyumadan önce babasıyla yatakta sohbet ediyorlar.
Bugün bizi mutlu eden 3 şey,
bugün bizi mutsuz eden 3 şey ve
yaptığımız yanlışlar.
Neva' nın cevapları:
1- Annem işe gittiğinde üzüldüm ama sonra gelince mutlu oldum
2- Sakız çiğnedim
3- Kırmızı sakız çiğnedim
Yaptığım yanlışlar:
1- Duvara tükürdüm
2- Tocuğa ( çocuğa yani bebeğine kızmışta ) tükürdüm
3- Çorapsız gezdim
Tüm bunları büyük ciddiyetle düşünüyormuş gibi yaparak, bir gözünü kısıp
bir elini çenesine dayıyarak yapıyor. Aklına bişey gelmeyince de hadi sen de bi düşün
bakalım diyor:)
Böylece her gece Neva sayesinde günü gözden geçiriyoruz.
1- Akşam gelince sana sarıldım çok mutlu oldum
2- Banyo yaptık çok güzeldi
3- Yatakta zıpladık
Siz de bu gece yatağınıza yatınca bir düşünün bakalım bugün sizi mutlu eden 3 şey ve mutsuz eden 3 şey neydi.

Yaz mevsimi başlıyor!

Sabah evden çıkarken bahçenin mis gibi kokusu burnuma geliyor.
Evden dışarıyı seyrederken bir bakıyoruz Neva' yla kurumuş sandığımız tüm agaçlar yemyeşil. Çoğu çiçek açtı bile.
Kuş cıvıltıları sabah yürüyüşlerime eşlik ediyor. Sessizse ortalık bir de onların cıvıltılarını hemen fark edebiliyor insan.
Yoksa günün telaşı başladığında bu sesler trafik, gürültü ve tüm o karmaşa da yok oluyor. Aslında hep oradalar aslında ama biz duyamıyoruz.
Haftasonu tam da mayıs ayına yakışır harika bir yağmur vardı.
Pencereyi açıp yağmuru seyre dalıyoruz.
Hava serinlemiş olsa da mis gibi kokuyor.
Bu yağmurlar yakında yerini kavurucu sıcaklara bırakacak.
Hem bugün yaz mevsiminin başlangıcı, '' Hıdırellez ''.
Bu demek ki toprak suya doydu, ısıya doydu.
Cemreler bir bir düştü.
Belki haberimiz oldu belki olmadı.
Cemrelerin düştüğü günler hava daha bir ısındı, sabah uyandığımız da sebepsiz bir mutluluk sardı içimizi.
Gökyüzü o günlerde daha bir maviydi.
Bulutlar pamuk gibi bir oradan bir oraya savruldu.
O günler keyfimiz tam da istediğimiz gibiydi.
Yoksa siz fark etmediniz mi!
Takvime o yılın cemreleri bir bir işaretlenmeli, o gün bizim içimize de bir cemre düşmeli, tüm kederleri bir kenara bırakmalıyız.
Ben çok severim kışın ardından uyanan doğayı, mis gibi toprak kokusunu hele ki yağmur sonrası.
Bugün Hıdırellez. Daha önce yazmışım nasıl olsa Hıdır ve İlyas peygamberin buluşmasını.
Dilekler, istekler hiç bitmez.
Her yıl yenileri eklenir listeye.
Bu yıl ki dileğim çok gizli değil aslında.
Bizi tanıyan herkesin yakından bildiği bir dilek.
Ama ne olursa olsun,
yeni başlangıçları hep severim.
Siz siz olun yarını yeni bir başlangıç olarak kabül edin.
Sabah kendiniz için yeni bir şey yapın.
Yarına özel yeni bir şeyler giyin.
Yeni bir fincanda kahve için.
Masanıza papatya koyun.
Ama mutlaka yeni bir ilk olsun sizin için.

Bugün

Küçükken büyüyüp bu yaşlara geleceğimi hiç hayal edemezdim.
Sıcak ve sıkıcı yaz tatillerinde, öğleden sonraları yatağa uzandığım da aklımdan geçerdi acaba nasıl bir hayat beni bekliyor.
O kadar küçüktüm ve dünya o kadar büyüktü ki ben düşünmeye başladıkça korkar,
ileri ki yaşlarımı hayal bile edemezdim.
Zaman hızla geçti.
Şimdi ki yaşımda olanlar eskiden bana çok ama çok '' kocaman '' gelir,
erkekler kelli felli adam, kadınlarsa şişman ve etrafları çocukla dolu olurdu.
Oysa günümüzde artık hiç öyle değil.
Neredeyse 30' lu yaşlar herkesin beklediği bir milat, çok daha kıymeti bilinen yaşlar.
Sanki 30. yaş günü için bir tepeye tırmanıyoruz ağır ağır ve sabırla. Sonra çıkınca oraya, aslında hiçbirşeyin değişmediğini, günlerin yine kendi döngüsünde devam ettiğini görüyoruz.
İşte bu yüzden artık hele de '' Neva '' doğduğundan beri yaşımı soranlara şöyle bir an bakıyorum.
Sahi ben kaç yaşındaydım. '' Kızım 3 yaşında '' diyorum:))
Bugün de sıradan bir gün olarak başladı ama daha ilk saatlerinde beni öyle bir heyecanlandırdı ki tüm gün ayaklarım yerden kesilmiş olarak gezdim.
Hayatta başıma gelen en güzel şey aşkım, benim için bir sürpriz hazırlamış.
Sakın telefonunu yanından ayırma dedi ve bekle.
O kadar heyecanla bekledim ki!
Hayatımda ilk defa canlı yayına katıldım.
Best Fm' den aradılar. Arzu hanım sizi yayına alıyor diye.
Dondum kaldım.
Telefonda ki Arzu' nun sesi ve şen kahkaları bana unutulmaz bir '' doğumgünü '' hediyesi oldu.
Canım benim yanımda olamasa ve aramızdaki uzaklığa rağmen yine yapmıştı yapacağını.
Ben Arzu' yu yıllardır dinlerim. Her sabah programını mutlaka takip ederim.
Yıllar içinde sohbetlerde hep adı geçti, ondan öğrendiklerimi paylaştım ben de.
BaBa_HaKaN Arzu' yla dün konuşmuş ve bana sürpriz yapmak istediğini söylemiş.
Arzu' da hemen telefon numaramı almış.
Karşımda onun sesini duyunca inanamadım.
Benim hayatta yapamayacağım birşey çünkü.
Arzu dedi ki bu zamanda böyle erkek bulunmaz, onun için ben de bu sürprize katıldım.
Ne konuştum hiç hatırlamıyorum.
Ama sonrasında da göz yaşlarımı tutamadım.
Benim aşkım işte böyledir.
Her zaman bana sürprizler yapan hep O' dur.
Yağmur altında taaa uzaklardan gelip beni bekleyen ve şaşırtan da yine O' dur.
Dergilerim çıktığında ben almasam da ilk alıp getiren de O' dur.
Hiç olmadık yerlere hediye paketlerini saklayan da O' dur.
Çok şanslıyım biliyorum.
Bana böyle değer veren bir eşim, dünyalar tatlısı bir kızım olduğu için.
Ağzımızın tadı hiç bozulmasın tek dileğim.
Küçükken yatağım da uzanmış bu günleri düşünürken hiç tahmin edemezdim bu anları.
Hayat sana teşekkür ederim tüm verdiklerin için!

23 Nisan

Gelmesini o kadar heyecanla bekledi ki pencereden gördüğün de
'' Tombiş bebeği beklemekten öldüm '' anne dedi.
Kuzenler bir arada,
çok güzel anlaştılar ikisi de.
Birlikte oyun oynayıp kendilerince sohbet bile ediyorlar.
Yakışıklı Yağız yarın da bizimle.
Çünkü yarın '' 23 NİSAN ''
Neva yarın tam 3 yaşında olacak,
merakla bekliyoruz yarını.

Gözlük

Gözlüğümüz kırık olabilir ya da henüz askılı elbise giyinilecek sıcak havalarda gelmemiş olabilir ama tüm bunlar bizim yazın sıcak havalarını evde yaşamamıza engel değil ki!
Sabah kalktığında ilk iş hemen şapkalarının olduğu çekmeceyi açar.
Artık o anki haline göre ( tabi ki havaya göre değil) yün bir şapkada takabilir yazlık çiçekli şapkasını da takabilir. Atkılarından birini dolanıp eldivenlerini de giyebilir. Kafasında yazlık şapka olması buna hiç engel değildir!
Sonra dolap açılır, acaba ne giysem anne!
Gözler yazlık elbiselerdedir hep. Bir askılı seçilir.
Zor ikna ederim, neyse ki çıplak giymekten vazgeçer, renkli bir elbise seçilir.
Duruma göre maalesef kırılmış olan gözlükte takılır.
Eğer kışlık şapka seçmişse o zaman da kalın bir mont bulur.
Ama tüm bunlar yapılırken ayaklar hep çıplaktır!
Zorla giyilen çorap bir süre sonra '' sıkıldım '' diye çıkarılır.
Ama ne hikmetse o atkı ve kulaklık takılıdır!
Günün ruh haline göre seçilen kombinasyon giyilir.
Koltuğa geçilir.
'' Elma kurdu '' nu izlemeye artık hazırız.
Hava güneşli olmuş ya da yağmurlu ya da soğuk!
Kimin umrunda.
Biz baharı ve kışı evimizde yaşarız.
Böylece sabahın ilk saatleri geçer bizim evde.

Kumkurdu

'' Ben Kumkurdu' yum dedi. İyi günler, iyi günler!
Eşim benzerim yoktur benim, güzelliğimle de kimse yarışamaz, ne dersin?
Zackarina ne diyeceğini bilemedi. Daha önce hiç Kumkurdu görmemişti.''

''Ben daha çok güneş ve ayışığı yerim. Ayışığı süper akıllı yapar. Ben her şeyi bilirim.
Bu dünyadaki herşeyi mi? dedi Zackarina.
Bütün dünyalardaki herşeyi, bütün soruların cevapları dedi Kumkurdu ''

İnsanın hayal kurmasından daha güzel ne olabilir ki! Hayal dünyası zengin olan insanlar hem daha eğlencelidirler, hem de daha mutlu.
Yani en azından ben öyle düşünüyorum. Büyüdükçe hayatın koşturmasında yeni roller edindikçe bu yeteneğimizi de kaybediyoruz. Oysaki her çocuk doğuştan hayalperestir bana kalırsa. Kimisi yetişkin olduğunda da bu özelliğini kaybetmez aksine daha da geliştirir.
Hayaller kurmak, olsa da olmasa da biz düşündükçe onların var olduğunu hayal etmek çok güzel! Ve büyük bir lüks. Yetişkin olupta hala hayalleri olan, kendisiyle başbaşa kaldığı zamanlarda hayallere dalan bir insan ne mutludur!
Bu yetişkinlerden biri de İsveç' li yazar Asa Lind. Öyle bir kitap yazmış ki aslında çocuk kitabı olsa da ilk okumada sizi saran çok keyifli bir kitap. Hayal dünyasının zenginliğine, çocukların bakış açısına bir kez daha hayran kalıyorsunuz.
Seri üç kitaptan oluşmakta. Kitapçıda görünce hemen aldım.
İlk iş okumaya başladım. Herzaman ilk önce ben okurum Neva ' nın kitaplarını.
Ona Kumkurdu ve Zackarina' yı anlattım. Çok sevdi.
Hatta bir pazar günü ben Kumkurdu oldum o da Zackarina öyle konuşup durduk ve çok eğlendik.
Zackarina' nın her sorusuna Kumkurdu' nun bir cevabı var, ona hep yol gösteriyor.
Üstelik sadece güneş ve ayışığıyla beslenen harika bir dost!
Okuyunca eminim sizde seveceksiniz.
Kim sevmez ki Kumkurdu' nu ve onun dostluğunu!

Mutlu Posta Günü

Ben eve doğru koştururken onlar torunlarını okuldan almak için yine yola çıkmışlardı.
Köşede karşılaştık. Ben yolun karşısından onlara selam verdim onlarda bana.
Kadın ameliyat sonrası doktorunun tavsiyesi üzerine tam da bu saatlerde ben öğlen eve koştururken çıkardı yürüyüşe. Yanına hayat arkadaşı ki bu lafı çok hak eden bir eşti, kolkola yürüyorlardı. Çok çalışkanlardı, saygılıydılar, yüzlerinde hep bir gülümseme olurdu. 25 yıldır apartmanımızda çalışıyorlardı.
Hava öyle güzeldi ki, erken gelen baharın habercisi güneş gözlerimi kamaştırmıştı.
Koşarak merdivenlerden inip kapıya vardım. Postacı bir sürü mektup bırakmıştı kutuların altındaki rafa.
Bir sürü bankanın yolladıkları, hani içinden okunmadan çöpe giden kağıtlarla dolu olan faturalar, sonra telefon, elektrik faturaları.
En altta zarfının içinden çıkmış pembe bir kağıt.
Merakla açtım.
'' Merve' m ''
diye başlıyor.
Sanki bana yazılmış gibi içimde bir heyecan.
'' Sen benim en iyi arkadaşımsın, ama sen benim kötü arkadaş olduğumu düşünüyorsan öyle olsun, ama ben seni çok çok çoook seviyorum''
Altta bir kalp,
içinde harfler,
'' bu kalp hiç solmasın,
ben seni çoook seviyorum ''
Bir an durdum.
Önce bir aşk mektubu diye düşünürken okumaya devam edince iki iyi kız arkadaşın küsme sebebiyle diğerine yolladığı mektup olduğunu anladım.
Öyle hoşuma gitti ki!
Sadece arkadaşını çok sevdiği ve kaybetmek istemediği için bir kız arkadaşın diğeri için yazdığı bir özür mektubu.
Ve ne kadar değerli, özel.
O küçücük kalpten geçenler nasıl da kağıda yazılmış eğri büğrü.
Düşündüm en son nezaman mektup yazdım ya da mektup aldım,
faturalar dışında.
Posta kutuları artık sadece faturalar, yeni açılan kebapçılar, kuaförler, eve en hızlı servis yaptığını söyleyen pizzacıların broşürleriyle dolu.
Mektubu katladım, pembe zarfına dikkatlice koydum.
Diğer postaların en üstüne görünür bir şekilde yerleştirdim.
Yüzümde bir gülümsemeyle asansöre bindim.
Öğle tatilim bitip evden çıktığımda giderken zarfın olduğu rafa baktım.
Yoktu:)
Merve dedesi ve anneannesiyle okul dönüşü görmüştü mektubu ve almıştı:)

En sevdiği!

En Sevdiği renk: Pembe
Winnie The Pooh' da en sevdiği karekter : Piglet :)Hem pembe hem de küçük olduğu için :)
Elmo ' da en sevdiği karekter: Bay Saftirik :)) Gece yatarken kaç kere anlatıyorum yaptıklarını bilseniz:)
En sevdiği kıyafeti : Etek, özellikle dans edecekse
En sevdiği yemek: Şu aralar sürekli tok olsa da genelde pilav ve makarna !
En sevdiği şarkı: Sürekli değişse de bugünlerde '' olmazzz olmazzz sevgilim '' ve Nazan Öncel şarkıları
En sevdiği çizgifilm: Aslında ben daha çok seviyorum :) Dora
En sevmediği ve hep ağladığı : Ayak tırnaklarının kesilmesi
En sevdiği saç modeli : Eskiden sürekli toplardık şimdi saçaklı olmayı seviyor. Saçlara hiç toka takılmayacak en fazla '' peri '' tacı takılacak.
Sabah ilk iş : '' günaydınnnn'' der yataktan fırlar. O an ki duruma göre kafasına yazlık şapkayı takıp tüm güm gezebilir ya da dışarı çıkarken taktığı kulaklıklarını takar. Bu arada henüz çorap bile giymemiştir. Ama olsun sabah nasıl başlarsa öyle gider değil mi! Yazlık elbiselerini bulursa hemen kıyafetlerinin üzerine giyer gezer.
En sevmediği: Çorap giymek
Dışarı çıkarken : Hemen hazırlanır, şapkasını takar bekler. Yanıma gelip hani'' yujj '' sürecektik çüçük ama der, sonrada dudaklar 333 olarak gezer atkı takmaz ki '' yuju '' bozulmasın.
En sevdiği oyun : Çadır yapmak, bayılır. Evde Kübra ablasının aldığı kocaman bir çadırımız var. Yatarken de mutlaka yorganla çadır yaparız, olmadı bir örtüyü kafamıza geçirir sözde küçük çadır yaparız :)
Boyama yapmak, en sevdiklerinden. Her türlü boyama, tırnaklarının boyanmasından, koltuklara ''şakadan'' yapılan boyamalara, her türlü kağıda yapılan denemelere kadar.
Şarkı söylemek evet artık şarkı söylüyoruz ; oyun oynarken, banyo yaparken, kendi kendine büyük adam gibi yani,
Dans etmek ille de babasıyla olacak ama.
Sırta çıkıp atçılık oynamak, kimi bulursa artık:)
Parmakları konuşturmak, buna bayılıyor işte.
Oyuncaklarının yerine geçip sesini değiştirerek onları konuşturuyor. Kitap okurken de öyle yapılmasını seviyor.
En bayıldığı : Bana bebekliğimi anlatın :) Çok büyük ya hep geçmişi merak ediyor. Biz de sen şöyle yapardın yok şöyle yerdin diye ballandırarak anlatıyoruz, o da hayranlıkla dinliyor.
Son günler de: Fotograf çekilirken suratını şekilden şekile sokuyor bana poz veriyor.
En şaşırdığım lafları : Anne telaşlanmana gerek yok, sakin ol !!!!
Miniğimiz günden güne büyüyor ne mutlu ki biz de bunları paylaşabiliyoruz.

Merak etme!

İki gecedir uyuyamıyoruz.
Sebep gece vardiyasında çalışan, bir an önce inşaatları bitirmek için uğraşan işçiler.
Gece saat 11 olduğu zaman başlıyorlar ve sabah 7 olana kadar bir yandan kepçeyle kocaman taşları üst üste yığıyorlar, bir yandan da gelen kamyonlara bunları yüklüyorlar. Tüm bunlar neden gece yapılıyor ya da neden kimse ses çıkarmıyor anlamadım. Sonuç uykusuz geçen iki gece.
Her seste Neva beni çağırıyor tabii, ben kalkıp yanına gidiyorum.
İlk geceyi geçirdik, ikinci gece sesler yine gelmeye başlayınca ben söylenmeye başladım.
Neva yanıma gelip:
- Anne merak etme, korkmana geeek yok, onlar taş topluyo ev yapacaklar dedi!
Öylece kaldım, ne desem boş artık, o da gözlerini kısıp sarıldı bana kıkırdamaya başladı. Sanki tüm gece beni yanına çağıran O değildi:))
Bu çocuklar herşeyin farkında ve ne çabuk büyüyorlar!

Bebek kokusu

Neva sanki hep bizimle beraberdi. Yani o yokken henüz ailemize katılmadan önce biz ne yapardık ki ! Annelik biraz da telaş, paranoya ve hep merak demek aslında. O yanımda olmadığında sürekli bir merak hali var ben de. Ayrı gittiğimiz her yer, geçirilen her dakika aklımın bir köşesinde hep O var.
Günlüğümüze yazmayalı çok zaman oldu. Aslında yaşanan öyle çok şey, kayıtlara geçmesi gereken öyle güzel anılar oldu ki!
İlk ve bizim için en büyük tecrübeyi yılbaşından önce yaptığım iş gezisi ile yaşadık. Neva ' dan şu ana kadar hiç ayrılmamış, gündüz birlikte olamasakta gece mutlaka bir arada olduğumuz bir 2,5 yıl geçirmiştik. Arkadaşlarımdan da çok duyuyorum, çocuklarını bırakıp kendilerine vakit yaratıyorlar, ya da başbaşa kısa tatillere çıkıyorlar.
Biz bunu hiç yapmadık. Sanırım istemedikte. Birlikte olduğumuz kısa haftasonlarını doyasıya yaşamayı tercih ettik. Biz Neva ile birlikte çok eğleniyoruz çünkü, o bizim küçük arkadaşımız neredeyse.
İş gezisi benim için mecburi olunca 3 günlük bir ayrılık yaşamak zorunda kaldık !
Benim asıl korkutuğum gece kalkarda beni ararsa oldu. Korktuğum nisbeten başıma gelse de, zaman hiç geçmeyecek gibi olsa da o günleri atlattık ve unutamayacağım bir karşılaşma yaşadık. Beni görünce ne yapacağını şaşırdı boynuma atladı, ''ben seni çok özledim anne'' dedi, '' sen nerdeydin ben seni çok merak ettim '' dedi, bir garip oldu, sonra arkasını döndü ve sek sek oynarak, lay lay lay diye bir şarkı tutturdu, beraber yaptığımız dansı yaptı:) Sarılıp sarılıp öptü. '' Anne mizzz gibi kokuyorsun '' dedi. Bense ne yapacağımı şaşırdım, kucağımdan indirmedim. Bol bol öptüm kokladım. O an farkettim ki asıl meleğim '' misss'' gibi kokuyor. O nasıl güzel bir bebek kokusu. Alışmışım ya kokusuna ayrı kalınca burnumda tüten, özlemime özlem katan o bebek kokusuymuş.
O gece ve daha sonraki gece de beraber sarılarak yattık. Sonra durup durup ben de işe gelicem diye tutturdu. Oysa ki iş yerimi hiç sevmiyor, kapısından bile içeri girmez!
Şimdi onu her gördüğümde, işten her dönüşümde sarıldığımız her an şükrediyorum. Annesine sarılamayan, çocuğunu göremiyen, çocuğu ona gösterilmiyen her anne, her çocuk için de dua ediyorum...

Haftasonu ne yapalım?

Henüz ağaçlar yapraksız kalmadan,
rüzgarla savrulan sarı, yeşil yaprakları toplasak,
kapımızın önüne yığılan, çöpçülerin topladığı,
köşe başlarına yığılan, yağmurla ıslanan
o güzel renkleri iş dönüşü çantamıza atsak,
evde bizi bekleyen miniklerimize sürpriz yapsak,
sabah kahvaltı sonrası boyaları çıkarsak,
hep beraber yaprak boyasak güzel olmaz mı?

Sevmek

Gece birden uyanıyor,
- Anne
-Efendim diyerek kalkıyorum yattığım yerden.
Suratında bir tebessüm.
-Anne ben seni çok seviy. ( artık öğrendi ama se-vi-yo-rum demeyi)
O anda içim ısındı. Sarıldım sıkıca.
-Ben de seni çok seviyorum canımın içi.
Gecenin bir vakti hiç sebepsiz bir anda söyledi sevdiğini ve tekrar başını yastığa koydu.
Bense küçük ayakları ellerimde, yorganı çektim üzerimize öylece kalakaldım yüzümde bir tebessümle.
Kokladım onu. Sonra da şükrettim çok.
Bir anda hiç sebepsiz, sevdiğini söylemek insanı bu kadar mı mutlu edermiş!

Kışla birlikte

Ankara' ya kış geldi diyebiliriz artık. Henüz kar yağmadı, ağaçlar beyazla kaplanmadı.
Ancak o dondurucu soğuk çoktan çıkarttı dolaplardaki atkıları, eldivenleri.
Sabah bir bakıyorum yerdeki su birikintileri donmuş, ağzımdan buhar çıka çıka yürüyorum yolda.
Eldiven, atkı, şapka her an yanımda.
Böyle korunsakta işte kışla birlikte hastalıklarda gelip kapımızı çalıyor maalesef.
Geçen haftasonundan başlayarak neredeyse beş gün Neva çok ateşliydi. Geceleri ateş içinde yanarken
ferah bir yer aradı yatakta, yastıklar değiştirildi, ıslak mendiller başa konuldu, ilaçlar baş ucumuzdaydı.
Geceleri uzakta yanan ışıklar seyrettik, evin içinde gezdik. Köpeklerin sesini dinledik.
Sabaha karşı daldık uykuya. Neva tüm gün kolumda halsiz, birşey yemeden öylece yattı. Doktora gitmeler, kan almalar... Nasıl olduysa üşütmüş işte. Üstelik bu ara dışarı da çıkmamıştı. Sonuçta bizim için oldukça yorucu günlerdi. Ama hepsi geçti çok şükür ki. Onun gülen yüzünü görmek herşeye değer.
Kollarımda ateş içinde yanarken bir an önce eski neşesine kavuşsun diye dualar ettim. Sonra hastanedeki daha nice hastalıkla uğraşan, onların başında bekleyen anneleri düşündüm. Halimize şükrettim. Ne zor insanın yavrusu ona muhtaçsa fakat elinden de birşey gelmiyorsa.
Evimiz bolca ıhlamur koktu. Neva ' nın tek içtiği ( dahası yemek de yemedi ) şey ballı ıhlamur oldu.
Kendime kızdım o kadar bitki karışımları olur soğuk algınlığı için hep okumuşum, bir yere yazmamışım diye. Oysa ben çok severim bitki karışımlarından çay yapıp içmeyi.
Hatırlamaya çalıştım. ANKAN ' da anneler hep yazar, liste uzar giderdi. Lazım olunca hiçbiri aklıma gelmedi. Sardunya imdadıma yetişti sağolsun, mailleri buldu.
Bizim formülümüz bal+zencefil+ılık su+limon suyu oldu. Kesinlikle çok iyi geldi. İçtikten sonra Neva çok kısa sürede canlandı, ateşi düştü. Arkasından da ben, artık uykusuzluğa ve yorgunluğa dayanamayıp yataklık oldum. Yine aynı formül iki günde ayağa kaldırdı beni de. Bundan sonra mutlaka defterime yazacağım, yoksa aklımdan çıkıp gidiyor. Sizlerin formülleri var mı soğuk günler için, paylaşır mısınız?

Minik

Sabah kucağımda, oturuyoruz.
-Anne sen işe gitme.
-Ama olurmu bak hem sana el sallayacağım, pencereden bak tamam mı
-Hayır sen işe gitme, ben seni çok özlüyorum
-Ben de özlüyorum, ama hem artık sen büyüdün
-Hayır ben büyümedim, küçüküm.
Sarılıp öptüm sıkıca. Haklısın canım sen daha çok ama çok küçüksün, zaten sen hep benim
küçüğüm olarak kalacaksın dedim kulağına sessizce.

Yeni ev

İnsan ipin ucunu bırakınca bir daha toparlıyamıyor. Şöyle bir baktım da neredeyse 2 ay olmuş buraya yazı yazmayalı. Ama hergün gelip tıpkı yeni bir ziyaretçi gibi sessizce yokladım sayfamı. Sizler de beni yalnız bırakmadınız, çok teşekkürler!
Yazmayınca bir süre sonra da yazamaz oluyor insan. Oysa yaşanan pekçok şey, biriken yeni anılar oldu bu sürede. Genelde bloglarda da var bu durum. Herkes daha az yazar ve ses verir oldu sanki.
Benim sessizliğim biraz tembellik biraz da taşınma durumundan oldu.
Artık yeni evimizdeyiz.
Herşey bir anda sanki sihirli değnek dokunmuşcasına gelişti.
Bir anda ev alındı, bir baktık ki biz tadilat için yeni seramikler, dolaplar seçiyoruz.
Her haftasonumuz bir koşturmayla geçti.
Neredeyse mevsimler bile değişti bu kısa sürede. Güneşin yakıcı etkisi yerini soğuk ve beklenen yağmura bıraktı.
Şimdi çokta yabancısı olmadığımız yeni bir apartmanda, farklı bir yerden bakıyoruz dünyaya. Oturduğumuz koltuk aynı, fakat pencereden görülenler farklı.
Tadilat işleri boyunca bir anneannede bir babaannede kaldık. Elde çantalar, farklı yataklar, farklı pencereler gördük.
Herşey gibi bu durumda değişti, artık eski eşyalarımızla yeni bir evde yaşama devam ediyoruz.
İçeri girince yeni boyanmış duvarlarla karşılaşıyoruz. Herşey bir başka görünüyor gözümüze.
En zor kısmı da Neva ' nın alışma süreci. Evinden başka yerde pek uyumayan, sıkılınca hemen eve gidelim diye tutturan Neva yine başladı '' anne artık evimize gidelim''. Ben artık evimiz burası dedikçe o kabüllenmedi. Bu durum tam olarak geçmiş sayılmaz aslında.
Bir orada bir burada kaldığımız zamanların birinde '' anne bizim evimiz yeresi '' diye sorunca içim sızladı.
O bile küçücük haliyle alışkanlıkları devam etsin, hep aynı odada oynasın istiyor. Neyse ki yeni evimiz de ona çok daha güzel bir oda hazırladık. Hem artık büyüdü ya yatağını da büyüttük, bebek yatağından kurtulduk. Şimdilerde etrafı keşfetmekle ve tüm çekmeceleri karıştırmakla meşgul:)
Neva bu arada büyüdü, hatta kendisi bile işine gelen konularda '' ben artık büyüdüm '' deyip çıkıyor işin içinden. En büyük sorunumuz ise yemek tabii ki! İşine geldiği gibi yemek tek tercihi!
Geçen zamanla beraber daha bir yakın arkadaş olduk birbirimizle.
Akşamları kapı da bekliyor beni, sarılıp öpüyoruz birbirimizi. Arada işe gitme diye tuttursa da atlatıyoruz bu durumu da...
Bir evi yuva yapan şeyin ocakta kaynayan çay, içilen sıcacık bir çorba ve kapıyı açan güler yüzler olduğunu bir kez daha anladım. Gezgin günlerimizden sonra artık kendi ocağımızda da dumanı tüten sıcak bir yemek yemenin, buharlanmış mutfak camından dışarıyı seyretmenin hazzını yaşıyorum şu günlerde.

Bir fikrim var!

-Anneciiimmm bi fikrim var!
-Hadi tatlım artık uyuyalım, bak çok geç oldu
-Annecimm bi fikrim varr!
-Söyle bakalım
-Hadiiii yatakta zıp zıp ( yatakta zıplayalım)
Çok geçmeden
-Anneciimmm ben bişey unuttum
der ve içeri koşar bana da sen bekle der.
Ben yatakta bir süre beklerim artık seslenince koşarak gelir, yatağa tırmanır. Bu arada çoğu kez elimde onun pijamaları yatakta bekler olurum. O ise giymemek için bin dereden su getirir sürekli '' fikir '' üretir.
Ben üşeteceksin hadi gel dedikçe o çıplak ayakla sadece atletle koşarak içeri kaçar bi yandan da kıkırdar.
İçeride bişey düşürürüm ses gelir. Hemen koşarak yanıma gelip
-Anneciiim sen yanlış yaptın der ben kalakalırım.
Sabahları telaşla hazırlanırken üzerimi giymiş tam makyaj yaparken yanımda bitiverir. Küçük boyuyla yetişemeyeceğini anlayınca bacaklarıma yapışır.
-Anneciim bana ruj ver.
Ardından ben daha bişey söylemeden eğilip kulağıma sessizce
-Çocuklar ruj sürmez. Babacıım öyle dedi. Hadi!
Ben ne hadisi diye düşünürken o lafı yapıştırır.
-Ben büyüdüm kocaman oldum.
Hadi bir kerelik sürelim diye uzattığım ruju kaptığı gibi içeri koşar. Döndüğündeyse dudaklarının üzeri boyanmıştır:)) Evet kızım dudaklarının üzerini boyar:))
Ben yemek yemesi için gönlünü etmeye çalışıp fırsat kollarken o oturduğu yerden kalkmadan '' ben tokum '' der işin içinden çıkar.
Son günlerde Neva ' yla vaktimiz böyle geçiyor. Yemek yemesi için bin numara yapıyoruz. Canı isteyince yiyiyor ama biz biraz sabırsız davranıyoruz. Eski yeme düzeni kalmadı, tabii uyku düzeni de.
Artık kendine göre sevdikleri ve sevmedikleri var. Bir şeyi isterse hemen '' beğendim '' diyor.
İsteklerini dile getiriyor.
Aslında kızım büyüyor. Çoğu kez kızmış gibi yaparak, gülmemek için dudağımızı ısırıken yakalıyoruz BaBa_HaKaN' la birbirimizi. Öyle komik şeyler yapıyor, kendini ifade etmeye çalışıyor ki. Kızdığımız bir şey içinse izin almaya çalışıp
-Annecim kibar kız oldum. Yapabilir miyimmmm?
diye gönlümüzü yapmaya çalışıyor.
Daha şimdiden o da anlamış bizi nasıl yola getirir, ne yaparsa izin veririz hepsinin farkında.
Son günlerde Anne-Baba kelimesini bir de Anneciiiimm-Babacııımm diye söylemeye başladı ki içimiz eriyor resmen:)
Tam da 2 yaş sendromu denen dönemdeyiz. Herşey benim istediğim gibi olsun, kendim yaparım ve mümkünse bolca
'' hayır ''. Bazen ne yapacağımı şaşırsam da bu dönemin en güzel tarafı artık Neva herbirimizle ayrı ayrı şeyler paylaşmaya başladı. Büyüyor hem de hızla, ne mutlu ki beraber paylaşabiliyoruz bunları!

Tatil bitti!

Tatil bitti...
Ancak bizim tatilimiz bu yıl deniz-kum-güneş üçlemesinden oluşmadı.
Zaten tatil demek aslında dinlenmek kendine ve ailene vakit ayırmak demek değil mi!
İşte biz de bu yıl aynen öyle yapıp denize gitmedik.
Çok da iyi yaptık:) Evde harika zaman geçirdik.
Sabah kahvaltıya yetişme telaşı olmadan, açık büfede uzun yemek kuyrukları beklemeden,
güneşin altında saatlerce öylece uzanmadan, Neva ' ya yemek yedirme telaşı yaşamadan
çok ama çok güzel, dinlendirici bir tatil oldu bizim için.
Neva bu arada inanılmaz hızla büyüyor. Her sabah yeni bir cümle, yeni bir kelime söylüyor ve biz şaşkınlıkla bakakalıyoruz. Artık çok tatlı, hani çocukların kelimeleri kendine göre söylediği bir dilde konuşup duruyor. Bu bizi çok keyiflendiriyor.
Tatil dahası bir arada olmamız hepimize çok yaradı.
Tam da son yazımda istediğim gibi bir yavaşlığa girdik.
Hiç acelemiz yoktu nasılsa:)
Sabahları sarmaş dolaş uyuduk, Neva çoğu zaman bizden önce kalkıp '' Winnie the Pooh '' izlemeye başlıyordu. Uzun sabah kahvaltıları yaptık. Gönlümüzce uyuduk. Hiçbir şey için telaşlanmadım:)
Günümüz genelde uzun kahvaltılar, gazete keyfi, yemek yapmak, uyku, akşam saatlerinde dışarı çıkma, gece sinema keyfi ve bol bol dondurma yiyerek geçti.
Arkadaşlarımızla buluştuk. Dışarıda kahvaltıya gittik. Hamakta sallandık tıpkı şarkıdaki gibi:)
Sıcak öğleden sonraları Neva uyurken kitap okuma keyfi yaptım, çok eğlenceli bir kitap okudum tanıtımı sonra:)
Bugün ne pişirsem diyerek değişik yemekler, aslında çocuk yemekleri kitabımdan tarifler denedim. Ama o kadar çabuk tükettik ki fotograf çekmeyi aklıma getirmedim bile. Mutlaka bir başka sefer yapıp çocuk menüleri hakkında yazmak istiyorum.
Neva bir ara tam anlamıyla '' hayır '' cı olmuştu. Herşeye '' hayır '' diyordu. Neyse ki bu durumu atlattık sayılır.
Şimdi sadece '' ben tokum '' ya da '' ben sevmem '' deyip işin içinden çıkıyor. Bu aralar tek aşkı '' Winnie '' ayısı:) Her yere beraber gidiyoruz:)
Günler tam da hayal ettiğim gibi rahat ve en önemlisi de telaşsız geçti. Asıl yapmak istediğim şeyler vardı el işlerine dair ancak onlara vakit kalmadı. Uzun zamandır sinemaya gitmeyişimiz, aldığımız onca dvd derken hadi sinema geceleri yapalım dedik. Çok güzel, geçen vizyonda olan filmlerden izledik.
Carte D' or ' un bitter çikolatalı dondurmasına bayıldık.
Mutfakta radyomu açıp bulaşık yıkadım, salata yaptım.
Balkon yıkayıp, yeni yıkanmış çamaşırları Neva ' yla astık.
Bol bol ütü yaptım ama ütü yapmak hiç bu kadar kolay gelmemişti bana:)
Müzik eşliğinde bol bol dans ettik. Neva ille de etek giyiyor ve eteklerini sallayarak dans ediyor:)
En önemlisi beraber geçen güzel zamanlar...
Tatilimizin son günlerini Eskişehir ' de arkadaşlarımızla geçirdik. 4 aile, 2 çift ikiz, toplam 6 çocuk harika vakit geçirdik. Artık abi ve abla olanlar hemen ayrı bir grup oluşturdu.Neva gibi ufak olanlar daha çok yalnız oynamayı seçti:) Anneler bir araya gelince konu hep çocuklar ve yemek oldu:) Anladık ki en önemli ortak konumuz yemek:) Laf her seferinde dönüp dolaşıp ya yeni açılan bir lokantaya ya da daha önce gidilen bir yerde yenilen lezzetlere geldi:) Bir arada olmaktan çok keyif aldık. Artık Neva ' ya arkadaşlarını sorunca hemen Damla-Çağla, Barış, Ayça-Murat diyor :)
Ve ağustos ayını da böylece geride bıraktık.
Doğrusu ben çok memnunum.
Yaşadığımız su sıkıntıları, havaların sıcaklığı derken neyse ki en sevdiğim ay olan '' Eylül '' e kavuştuk sonunda.
Eylül demek başlangıçlar demek.
Okullar açılacak ki her zaman bana çok heyecan verir.
Yazın artık bittiğini düşünmek, sonbaharın gelmesi, havaların serinlemesi, sıcak kahveler içmek,
sararan yapraklar hepsi beni çok mutlu ediyor.
Artık hazırım '' eylül '' e ve tatil sonrası işe başlamaya.
Neyse ki:
Tüm çekmeceler elden geçti,
Erzak dolabı temizlendi,
Kışlık kurubaklagiller kavanozlara konuldu, etiketlendi,
Tarihi geçmiş pekçok şey atıldı,
Küçülen kıyafetler elden geçti,
Mutfak dolapları temizlendi,
Yeni tava ve tencereler alındı,
Banyo takımı yenilendi,
Daha ne olsun değil mi hem evimiz hem de ben artık sonbahara hazırız, hadi bekliyorum gel!

Yavaşlık

Havalar sıcak hem de çok sıcak! Bu sıcak havalar beni hasta ediyor, sürekli başım ağrıyor, yavaşlıyorum.
İstiyorum ki herşey de benimle beraber ağır çekime geçsin.
Günler daha yavaş aksın.
Kahvaltı sofralarında daha uzun süre oturulsun.
Okuduğum kitap bitmesin.
Erken kalkıp geç yatayım.
Sonra buz gibi limonata içerken, ayaklarım da yeni yıkanmış balkonda ki suların içinde olsun.
Tatill günleri biran önce gelsin.
Kızartma kokuları evden bahçeye taşsın,
Hep yapmak istediğim el işlerine vakit ayırabileyim.
Bu arada ufak tefek malzemelerimi almaya, biriktirmeye başladım.
Kafamda ki fikirleri gerçekleştirebileceğim.
Tatilde tek yapmak istediğim evde olmak.
Neva ' ya daha uzun sarılıp tatlı öğle uykularına dalmak,
akşam üzeri taze demlenmiş çayın yanında yeni pişmiş kurabiyeler yemek,
ayağımı altıma alıp koltukta otururken bir yandan dikiş yapmak,
okuduğum kitabı uykum gelince ters çevirip koltuğun yanına koymak,
gecenin hafif esen rüzgarında güzel filmler izlemek,
tüm çekmeceleri döküp, takılarımı düzenlemek,
ortalığa kendime göre çeki düzen vermek,
birden kağıtlarımın arasından çıkan yemek tarifini halıya oturup okumak,
yavaş yavaş ayaklarıma kırmızı oje sürmek,
sonra acele etmeden onların kurumasını beklemek,
Neva ile kitap okumak,
bir masalı en az beş kere '' bidaha '' anlatmak,
akşam üzeri gidilecek olan park saatini heyecanla beklemek,
fırında pişen hep bişeyler varken,
yeni tarifler aramak,
boyamalar yapmak,
yeni çizimlerle karakterler yaratmak,
kendime bir atölye yapmak
istiyorum!
Tüm bunları yaparken de zaman öyle yavaş aksın istiyorum ki,
başımı bir kaldırdığım da karşıda ki duvar saatinde zaman bir arpa boyu yol almış olsun istiyorum.
Yaşam bize bir kere verilmişse neden bitirmek için acele edeyim ki!
Yapmak istediğim bunca şey varken !

Dolu dolu bir hayat için aksiyon planı

Yeni bir kitap aldım. Kitap '' bütün işi gücü yaşamak '' olsun isteyenler için yazılmış, yazarı öyle söylüyor.
'' Türkiye ' de Ölmeden Önce Yapmanız Gereken 101 şey '' kitabın adı. Yazarı Akdoğan Özkan. Başlıkta
'' Türkiye ' de Dolu Dolu Bir Hayat İçin Aksiyon Planı '' yazılı. Bu bile almak için harika bir sebep:)
Hayatın koşturması içinde ömür denen süre çabucak geçiyor. Hele de günümüzde hiçbirşeye vakit ayıramayan insanların sayısı öyle çok ki ! Sabah kalkıp işe yetişme telaşı, akşam olunca çocuğu kreşten alma, markete uğrayıp alışveriş yapma, eve gelip yemek yapma, çocuklarla geçirilen kısa vakitler, uyku saati derken bir gün inanılmaz bir hızla geçiyor. Ben her haftasonu için başka planlar yapıyorum. Bunların pek azı gerçekleşebiliyor. Bazen hiçbir şey yapmadan öylece durmak ve zamanın ağır ağır geçmesini izlemek istiyorum. Hep yapacaklarım var ama nedense buna zamanım yok.
Bu kitap beni hem motive etti hem de çok umutlandırdı. Bir kere insan ne istediğini bilerek başlamalı yola diyor. Kendine bir hedef koymalı sonra o hedefe ulaşmak için küçük hedeflerle yola çıkmalı. Aslolan hayal kurma becerisine sahip olmak. Hepimizin bir hayali olmalı, bir hedefi olmalı. Arzuladığımız noktaya ulaşmanın verdiği mutluluk hiçbirşeyle değişilmez herhalde!
Kitapta çok güzel maddeler var. Her madde ilgili fotoğraflar ve bilgilerle bezenmiş. İnternet adresleri, kalınacak yerler, telefon numaları. En güzeli de her sayfada konuya ilşkin olarak yapılmış olan semboller. Hangi mevsimde yapılmalı ya da '' dikkat kilo yapabilir '' gibi esprili semboller var.
Okuması çok keyifli.Şu tatil günlerinde de size fikir verebilir, yeni maceralara çıkmanıza sebep olabilir.
Benim en çok beğendiğim maddeler şöyle, aslında hepsi çok güzel ve fikir verici ama onun için lütfen kitabı alın:)


Bir büyük hayaliniz olsun
Her yıl 7 ağaç dik
Son günlerde yanan ormanlarımız düşünülünce 7 değil çok daha fazla ağaç dikmeliyiz. Giderek bir çöl olma yolunda ilerleyen ülkemiz için çok önemli ormanlarımız. Doğaya bir borcumuz onları korumak. Her yıl bir bireyin kullandığı ağaç miktarı 7 adet. Ama siz daha fazlasını dikin lütfen. Bu konuda Çekül vakfından ya da Tema vakfından ayrıntılı bilgileri alabilsiniz. Sizinde hayatta dikili 1 agacınız olsun, benim var!


Dede topraklarını ziyaret et
Artık herbirimiz birer kentli olarak yaşamımızı sürdürsek hatta doğduğun değil doyduğun yerdir memleketin desekte ata yadigarı toprakları bulup oraya mutlaka gitmeliyiz. Geçmişimizi öğrenmek, oralarda olmak insana inanılmaz huzur verecektir. Ben henüz döndüm oralardan:)


Gönlünü sarhoş et, yıldızların altında
İnsan ömründe bir kere de olsa şöyle uzanıp yıldızları izlemeli, kayan yıldızlardan dilek tutmalı. Ben en yakın zamanda gökyüzünde ki harika yıldızları henüz döndüğümüz Malatya - Elazığ gezimizde izledim. Tabii geçen yaz gittiğimiz Karaburun ' da izlenenler bir başkaydı:)


Kızılçukur vadisinde günbatımını izle
Ben buna Karaburun ' da gün batımı ve güneşin doğuşunu da eklemek istiyorum. İnanılmaz güzel oluyor. Bakınız:)

En yaşlı Anadoluluya sarıl
Antalya' nın Elmalı ilçesinde ki Koca Katran Sediri. Tam 2010 yaşında. 25 m yüksekliğinde.
Ben Güre ' ye gittiğimizde çevreyi dolaşırken hocamız Cengiz Bektaş ' ın gösterdiği ve 12 kişi el ele etrafını sardığımız koca agacı hatırladım.


Bir yurt köşesinin kaşifi ol
Bana en ilginç gelen maddelerden biri. www. confluence.org adresinden Türkiye ' ye girip henüz keşfedilmemiş enlem ve boylam kesişim noktalarını tespit ediyoruz. Sonra da bu kesişim noktasında GPS cihazıyla bir fotograf çekip tüm yönlerden çektiklerimizle siteye ekliyoruz. Şimdiye kadar 5500 civarında noktanın keşfi yapılmış. 11000 civarında ki nokta ise keşfedilmeyi bekliyor, harika bir fikir!


Vefa bozacısında mola ver
Henüz orada içemesemde bizim de Akman Pastanemiz vardır. Orada içilen bir sıcak salep, üşümüş bedeninizi bir anda ısıtır.


Dağbaşında akan yıldızları gözle
Dağbaşında olmasa da Ankara Üniversitesi ' nin Rasthanesinde yüzyılda bir gelen kuyruklu yıldızı izlemeye gitmiştim.


Hıdırellez' de Tahtakuşlar ' a git
Hıdırellezde olmasa da yörenin şenliklerinin olduğu bir zamanda gittim. Sarıkız efsanesinin yaşandığı, hatta mezarının olduğu varsayılan yere kadar çıktık. Kazdağlarında olmak çok keyifliydi. Geleneksel çadırlar kurulmuş ateşler yakılmıştı. Ve gece, ay elini uzatsan tutacak kadar yakınımızdaydı.


Pontus Alpleri ' nde yayladan yaylaya gez
Karadeniz ve yaylaları mutlaka görülmesi gereken yerlerden. Ayder yaylasına çıktım. Harikaydı. İnsan bir ay kalırsa ömrü uzar diye düşünüyorum o kadar güzeldi.

Kitap çok keyifle okunan bir kitap. Bence mutlaka almalısınız. Arka sayfalarda size ayrılmış boş sayfalara siz de kendi yapmanız gerekenleri listeleyebilsiniz. Elimizde yapılacaklar listesi olunca sanki herşey biraz daha kolaylaşır gibi, ne dersiniz?